Category: ARWC Statements

14 Jul 2017


The United States Constitution guarantees to American citizens certain inalienable rights. Foremost among these is the right of Americans to be “free and safe.”

These rights, the very bedrock of American ideals, do not end the moment an American citizen crosses the United States border to enter another land. In fact, the United States Department of State stipulates that it is charged with the responsibility of protecting and assisting United States citizens living or traveling abroad.

Garo Yegnukian is a United States citizen who for the past year has been held in an Armenian prison.

The Armenian Rights Watch Committee of the Armenian Bar Association (ARWC) is concerned at the reported lack of adequate measures being taken by the United States to protect and assist one of its own citizens — Mr. Yegnukian.

In 2009, driven by a passion to help the fledgling homeland of his Armenian heritage, Yegnukian and his family took up residence in Armenia. This move was both a dream and an aspiration to put his vast experience to use in Armenia and to use his entrepreneurial skills to create business opportunities.

In July 2016, when widespread protests were taking place in Armenia, Mr. Yegnukian, among others, was arrested in the aftermath of the peaceful demonstrations. Mr. Yegnukian was accused of what the Armenian government alleged was aiding and abetting militants who had taken over a Yerevan police compound.

The charges against Mr. Yegnukian stem from alleged telephone conversations he had with the Sasna Dzrer (Daredevils of Sassoon) attempting, according to him and his counsel, to de-escalate the crisis in a responsible manner, to prevent further police brutality and to protect lives. These endeavors, the political activism and his support of the protest movement are, it appears, what led him to prison.

The prosecution and court have joined Yegnukian’s case with 13 other defendants and the court has thus far denied 3 different motions to separate his case. With this bundled prosecution, Mr. Yegnukian’s trial will now be tied up for over many years. A request for bail, even for an unprecedented amount, was also denied without articulated reasons for his detention, pending a lengthy multi-defendant trial.

The ARWC hereby calls upon the US State Department and the US Embassy to fulfill their obligations and intervene more directly, proactively and more intently on behalf of its citizen, whose rights have been imperiled if not compromised, as it has done in other similar past cases*.

We call upon Armenia to respect rights protected by constitutional guarantees, freedom of assembly, peaceful protest and free expression. The right to a speedy trial and the dismissal of illegally-gathered evidence or politically-motivated charges are the hallmarks of a true democracy.

Local and foreign observers should attend and report on all pre-trial proceedings and the trial, and by their presence and subsequent reporting, encourage Armenia and the Armenian judiciary to treat fairly and justly US citizens and indeed all people, according to precepts of national and international law.

The ARWC continues to monitor this case and urges its membership and all freedom-loving and rights-respecting people to remain vigilant, to be engaged and rise in support of the human and civil rights of Garo Yegnukian, Esq.

Armenian Rights Watch Committee—ARWC

a) Afgan Mukhtarli
b) Aya Hijazi

03 Jul 2017


Armenian Bar Association and its ARWC call for the authorities to immediately restore order, and guarantee that defendants are afforded full due process without the threat of violence being committed against them and their counsel.

In civil society, a courthouse is hallowed ground. A sanctuary where the rule of law is hailed as predominant above all else. A bastion where a common citizen can seek redress and reclaim his liberty, when a government’s zeal at control, overreaches the bounds of reasonableness and becomes an arbitrary and capricious abuse of discretion. In civil society, a courthouse is not a boxing ring where a government can flex its muscle of brutality against those who seek reform.

The Armenian Rights Watch Committee—ARWC of the Armenian Bar Association has repeatedly and often singularly spoken out about the situation concerning the pretrial detention of those charged in connection with the Sasna Dzrer movement of last summer.

Thursday’s brutality in a Yerevan courthouse, as confirmed by Armenia’s ombudsman and reported and seen on video-footage, where as many as fifteen government security forces used the courthouse as a beating ground of Sasna Dzrer defendants and their counsel is another in a cascade of low points of reckless state action in this ongoing deplorable saga.

The ARWC strongly condemns the overt violence inflicted upon the Sasna Dzrer defendants and harassment of their defense attorneys. As an organization of lawyers, judges and legal scholars, the Armenian Bar Association also vehemently condemns the attack upon the independence of the Armenian judiciary that this assault represents.

Rough-housing and intimidation attacks leveled against legal counsel for defendants, who are officers of the court, is an affront by the Executive branch to Armenia’s entire judicial system and cannot be tolerated.

The Armenian Bar Association and its ARWC call on the authorities to immediately restore order, guarantee that defendants are afforded full due process without the threat of violence being committed against them and their counsel, and urge that prosecutorial authorities bring to justice those who committed these acts, and to account for their actions.


16 Jun 2017


In prior weeks, the Armenian Rights Watch Committee repeatedly called on lady justice to rise and reproach the craven animals owned and operated by Turkey’s President Erdogan for their May 16, 2017 bloodthirsty savagery on U.S. soil against law-abiding protesters in Washington D.C.

While we have not been alone in our demands for the responsible parties to be brought to justice (others demanded too), it is gratifying for us—a bar association comprised of lawyers, prosecutors, judges, academicians and law students—to see our call heeded and decisive action finally taken, as prosecutors filed charges yesterday against at least 14 members of Turkish President Erdogan’s security detail.

The accusations against each of those charged stem from their respective roles in last month’s brutal beatings of peaceful demonstrators protesting Erdogan’s policies during his visit to the U.S. capitol. The charges brought against these bestial assailants include felony assault allegations. To date, and pursuant to D.C. Superior Court arrest warrants, two additional individuals have now been apprehended.

We now call upon prosecutors to invoke relevant and codified exceptions to diplomatic immunities and to commence extradition proceedings against the Turkish fugitives. We further urge prosecutors to forego dismissal of any underlying charges through plea negotiations. In the event that any of those responsible for the carnage opt to accept responsibility for their crimes by pleading guilty, we demand that their guilty pleas to be as to all charges levied against them and that such pleas be accompanied with admissions of any aggravating allegations and enhancements.

We are pleased that our voices of discontent were heard—particularly in the face of the White House’s meager lamentations about what was openly witnessed worldwide as a brutal onslaught carried out by the head of a foreign government’s security detail against U.S. citizens. We look forward to and await the day when commensurate justice will be meted out to those who are found culpable in our courts of law, fairly and equitably—much unlike, of course, courtrooms in Turkey.

To be clear, we shall continue to be vigilant to ensure that law and order are, as they surely must be, restored. Turkey’s importing of insidious anarchy and rabid bellicosity is not welcome in this country. When “guests” on American soil violate and blatantly disregard our laws—in vile and violent ways—we must not cede an inch of our most cherished and protected freedoms of speech, association and peaceful assembly.

Let no one doubt our American–Armenian brand of fierce resolve. We vow to remain engaged, and we will vigilantly follow the progress of these arrests and charges to their just conclusion. To be sure, our engagement and monitoring of these developments will be unwavering every step of the way. It will be—as all things we commit to—fierce. And, on this matter, more so than ever before, we will be at our fiercest.

07 Jun 2017


The Armenian Rights Watch Committee (ARWC) of the ARMENIAN BAR ASSOCIATION welcomes today’s unanimous resolution of the US House of Representatives (USHR) condemning the violence by the Turkish president’s bodyguards, which took place targeting innocent protesters in Washington DC on May 16, 2017.

While we applaud the strong message issued by our country’s legislature, the ARWC continues to maintain our call to the executive branch of our government, as set forth in our earlier statement entitled “…Weakness is not an option with Turkey,” dated May 25, 2017.

To reiterate, our country’s executive branch too must speak, and it must speak out forcefully and in unison with the legislative branch. It must unequivocally declare that our government will not stand idly by when agents of a foreign government at the direction of their leader — as done by Erdogan of Turkey — answer a tyrant’s call for violence of barbaric proportions to be inflicted on US citizens while they exercise their constitutional rights.

The executive branch must mete out commensurate consequences against these thuggish Turkish security personnel who heeded their bellicose president’s orders and, in so doing, they had the unbridled audacity to attack the Capitol’s law enforcement officers. All this while our peace officers were engaged in fulfillment of their sworn duties — to protect and serve our fellow citizens and their rights of “peaceful assembly” and “freedom of expression” guaranteed under our Constitution. All this on American soil, no less!

The executive branch must heed the example of the USHR, and, starting with the White House and on to the Department of State and beyond take swift action to condemn and to penalize the actors who participated in the carnage. It must exact equitable justice against the so-called Turkish republic’s authoritarian head of state and the 21st century’s aspiring sultan Erdogan for the vile disrespect shown by him and at his direction against our nation and its values, on that infamous afternoon of May 16, 2017.

Armenian Rights Watch Committee—ARWC

15 Aug 2016


The Past is Prologue: A Nation Cannot Survive Treason From Within

“A nation can survive its fools, and even the ambitious. But it cannot survive treason from within. An enemy at the gates is less formidable, for he is known and carries his banner openly. But the traitor moves amongst those within the gate freely, his sly whispers rustling through all the alleys, heard in the very halls of government itself. For the traitor appears not a traitor; he speaks in accents familiar to his victims, and he wears their face and their arguments, he appeals to the baseness that lies deep in the hearts of all men. He rots the soul of a nation, he works secretly and unknown in the night to undermine the pillars of the city, he infects the body politic so that it can no longer resist.”  —  Marcus Tullius Cicero, Roman Senate, circa 45 B.C.

A somber death knell for civil rights intensifies in the Armenian homeland, dreadfully unabated from within the Republic and willfully unnoticed outside of it.  Over the last several days, Armenian men and women simply have been disappeared into prisons, their children left parentless, their spouses left helpless.  As if days of beatings and excessive force by policing authorities were not enough, the Armenian citizen now bears witness to the unyielding agony of the unlawful pretrial detention.

The Armenian Rights Watch Committee (ARWC) condemns the continued pretrial detention of numerous Armenians arrested in the wake of recent protests in Armenia against the Republic’s ruling regime.  The blood not yet dry on those very streets liberated from oppression just 25 years ago, the ruling authorities now find appetite to trample unapologetically on the laws protecting citizens against unlawful pretrial detention.  In doing so, they again hinder hope for civil and human rights and press another nail into the coffin of the rule of law.

The rules governing pretrial detention are clear.  Article 5(3) of the European Convention on Human Rights states that “[e]veryone arrested or detained . . . shall be entitled to trial within a reasonable time or to release pending trial.”  (Emphasis added).  This norm is echoed in the International Covenant on Civil and Political Rights which requires, at Article 9(3), that “[a]nyone arrested or detained on a criminal charge . . . shall be entitled to trial within a reasonable time or to release.”  (Emphasis added).  Armenia ratified the European Convention on Human Rights in 2002.  It acceded to the International Covenant on Civil and Political Rights in 1993.  Ironically, Article 6 of the very Constitution which ruling authorities imposed upon the Armenian people only a few months ago—amidst vote-rigging and electoral fraud—expressly incorporates these international obligations into the law of the Republic.

Pretrial detention is warranted only in specific circumstances—and only after a showing of certain factors by authorities.  The case law of the European Court makes clear that the seriousness of the offense, the danger actually posed to society by the accused, the applicable penalties and flight risk are factors that should be considered in pretrial detention circumstances.  See Punzelt v. Czech Republic (31315/96) [2000] ECHR 169 (25 April 2000) at par. 73-76.  The Court has emphasized the need for authorities to conduct proceedings with “special diligence” when the accused is in pretrial detention.  W. v. Switzerland (14379/88 [1993] ECHR 1 (26 January 1993) at par. 30.

The continued deprivation of liberty, therefore, requires an actual showing by the authorities: “The persistence of a reasonable suspicion that the person arrested has committed an offence is a condition sine qua non for the validity of the continued detention but, after a certain lapse of time, it no longer suffices: the Court must then establish whether the other grounds cited by the judicial authorities continued to justify the deprivation of liberty.”  See Assenov and others v. Bulgaria (24760/84) [1998] ECHR 98 (28 October 1998) at par. 154 (emphasis added).  The rule is well established in American jurisprudence as well, requiring the government to make an actual showing that the accused is a “flight risk” and/or a “danger to the community” to warrant continued incarceration.

In light of what is nearly universal jurisprudence in civilized societies, the regime’s blatant disregard of the law governing pretrial detention is nothing short of appalling.  To be clear, as to a number of those arrested by the regime over the last few weeks, the ARWC has yet to learn of any sufficient showing for the continued deprivation of their liberty—let alone a compelling one.

Cynics will lobby that we are injecting law into a world of political realities.  However, while civil society in Armenia continues to be gutted by acts patently disregarding the rule of law, political forces should remain mindful that one cannot embrace the ruler but claim innocence when he rules. To be clear: even in politics, there must be a line in the sand—and the trampling of civil and human rights is usually a pretty good indicator for where that line should be.


Հայ Իրավաբանական Միության Մարդկային Իրավունքների Պաշտպանության Կոմիտեի Հայտարարությունը` Վերջին Օրերի Բողոքի Ցույցերի Ժամանակ Անօրինական Կալանավորումների Վերաբերյալ

Օգոստոսի 15, 2016 թվական

Անցյալը Որպես Նախաբան՝ Ազգը Չի Կարող Գոյատևել Ներքին Դավաճանությամբ
«Ազգը կարող է գոյատևել իր հիմարներով և նույնիսկ փառամոլներով, բայց չի կարող դիմակայել ներքին դավաճանությանը: Դարպասների ետևում դարանակալած թշնամին այնքան էլ վտանգավոր չէ, որովհետև նա պարզ երևում է, և իր դրոշը բացեիբաց է կրում: Իսկ դավաճանը հմտորեն ու ազատ շարժվում է դարպասի ներսում: Նրա նենգ շշուկները սրսփալով հոսում են քաղաքի նեղլիկ փողոցներով և տարածվում մինչև կառավարության սրահները: Դավաճանը քողարկված է, նա խոսում է իր զոհերի լեզվով, նույն դեմքն ունի ինչպիսին մյուսներինն է, նույն փաստարկներն է առաջ բերում, և օգտագործում է մարդկային հոգու մութ խորքերում թաքնված ստորությունը իր օգտին: Նա այլասերում է ազգի հոգին, աշխատում գաղտնի և աննկատ, գիշերվա մթին` ավերելու քաղաքի սյուները: Նա այնքան է վարակում քաղաքական կառույցը, որ այն այլևս չի կարողանում դիմակայել: » Մարկոս Տուլիոս Ցիցերոն (Կիկերոն), Հին Հռոմեացի Փիլիսոփա և Սենատոր, մ.թ.ա. 45

Քաղաքացիական իրավունքների ոտնահարումը օրըստօրէ ուժեղանում է Հանրապետության տարածքում և դժբախտաբար համարյա աննկատ մնում երկրից դուրս՝ միջազգային ասպարեզում: Վերջին մի քանի օրվա ընթացքում, հայ տղամարդիկ և կանայք պարզապես անհետանում են բանտերում, նրանց երեխաները դառնում ծնողազուրկ, իսկ նրանց ընտանիքները մնում անօգնական: Կարծես վերջին օրերի ոստիկանական մարմինների կողմից ծեծի և անհամաչափ ուժի օգտագործումը բավական չէր, այժմ էլ հայ քաղաքացին ականատես է լինում անօրինականորեն կիրառվող մինչդատական կալանքի պատճառած աննկարագրելի տառապանքներին:

Հայ Իրավաբանական Միության Մարդկային Իրավունքների Պաշտպանության Կոմիտեն խստորեն դատապարտում է Հայաստանում իշխանությունների բռնությունների դեմ բողոքի ցույցերին մասնակցած բազմաթիվ ձերբակալված քաղաքացիների դեռևս շարունակվող մինչդատական կալանքը: Այն փողոցներում, ուր ընդամենը 25 տարի առաջ արյուն էր թափվում երկիրը օտարի լծից ազատագրելու համար, այսօր հենց ա՛յդ փողոցներում իշխանությունները անխղճորեն ոտնատակ են տալիս մարդկային իրավունքները և անտեսելով քաղաքացիներին պաշտպանող օրենքները, անօրինական մինչդատական կալանքի տակ վերցնում նրանց: Սրանով իշխանությունները կրկին անգամ խոչընդոտում են քաղաքացիների մարդկային իրավունքները և մի վերջին մեխ խրում օրենքի և օրինակարգության դագաղի մեջ:

Մինչդատական կալանքի կիրառման կանոնները շատ պարզ են: Մարդկային Իրավունքների Պաշտպանության Եվրոպական Համաժողովի 5-րդ Հոդվածի 3-րդ մասում նշված է, որ «Յուրաքանչյուր կալանավորված կամ ձերբակալված անձ իրավավունք ունի կարճ ժամանակում ստանալ դատաքննություն, կամ ազատ արձակվել մինչև դատաքննությունը:» (Շեշտադրումն ավելացված է): Սույն սկզբունքը կրկնվում է նաև Քաղաքացիական և Քաղաքական Իրավունքների Միջազգային Դաշնագրի մեջ, որի 9-րդ հոդվածի 3-րդ մասով պահանջվում է , որ «որևէ մեկը ով ձերբակալվել կամ կալանավորվել է քրեական մեղադրանքով, իրավավունք ունի կարճ ժամանակում ստանալ դատաքննություն, կամ ազատ արձակվել մինչև դատաքննությունը:» (Շեշտադրումն ավելացված է): Հայաստանը վավերացրել է Մարդկային Իրավունքների Պաշտպանության Եվրոպական Համաժողովը 2002 թվականին: Այն միացել է Քաղաքացիական և Քաղաքական Իրավունքների Միջազգային Դաշնագրին 1993-ին: Ճակատագրի հեգնանքով, Հայաստանի Սահմանադրության 6-րդ հոդվածը, այն նու՛յն Սահմանադրության, որն իշխանությունները փաթաթեցին ժողովրդի վզին ընդամենը մի քանի ամիս առաջ, քվեների կեղծման և ընտրակեղծիքների արդյունքում՝ հստակորեն ներառում է այդ միջազգային պարտավորությունները Հանրապետության օրենքի մեջ:

Մինչդատական կալանքը արդարացվում է միայն յուրահատուկ դեպքերում և միայն ու միայն երբ իշխանությունները բավարար և համոզիչ հանգամանքներ ունեն: Եվրոպական դատարանի որոշումները հստակորեն ցույց են տալիս որ մինչդատական կալանքի համար կարևոր գործոններ են համարվում իրավախախտման լրջությունը, թե ինչքանով է մեղադրյալը վտանգավոր հասարակության համար, մեղադրյալի երկրից փախչելու վտանգը և սպասվելիք պատիժը: Տե՛ս Եվրոպական Դատարանի 2000 թվականի Ապրիլի 25-ի (Punzelt v. Czech Republic (31315/96) [2000] ECHR 169 (25 April 2000) at par. 73-76) որոշման 73-76 հատվածները: Նույն Դատարանի 1993 թվականի Հունվար 26-ի (W. v. Switzerland (14379/88 [1993] ECHR 1 (26 January 1993) at par. 30) որոշման 30-րդ հատվածում դատարանը շեշտում է, որ իշխանությունները պարտավոր են հատուկ ջանքեր թափել դատը ժամանակին անցկացնելու համար, երբ մեղադրյալը մինչդատական կալանքում է:

Երկարաժամկետ շարունակվող ազատազրկումը, հետևաբար, պահանջում է, որ իշխանությունները փաստացի ցույց տան այն հիմնավոր կասկածը, որի համար անձը ձերբակալվել է, և որի էական հանգամանքները արդարացնում են նմանատիպ երկարատև շարունակական կալանք: Սակայն, որոշակի ժամանակից հետո, այն այլևս բավարար չէ: Դատարանը պետք է ապա հաստատի, որ դատական մարմինների կողմից բերված մնացած բոլոր հիմքերը արդարացնում են նմանատիպ ազատազրկում: Տե՛ս Եվրոպական Դատարանի Assenov and others v. Bulgaria (24760/84) [1998] ECHR 98 (28 October 1998) at par. 154, 1998 թվականի Հոկտեմբերի 28-ի հետևյալ որոշման 154-րդ հատվածը: (Շեշտադրումն ավելացված է): Վերոհիշյալ օրենքը նույնն է նաև Ամերիկյան իրավագիտության մեջ, որը պահանջում է կառավարությունից իրական ապացույցով փաստել, որ մեղադրյալը կարող է փախչել, կամ այնպիսի մեծ վտանգ է համայնքին, որը երաշխավորում է նման շարունակական ազատազրկում:

Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ սա իրավագիտության համընդհանուր օրենք է աշխարհի գրեթե բոլոր քաղաքակիրթ հասարակություններում, ռեժիմի կողմից օրենքի նմանօրինակ բացահայտ չարաշահումը, մինչդատական կալանքը դարձնում է ավելի սարսափելի: Ինչ վերաբերում է վերջին մի քանի շաբաթների ընթացքում իշխանությունների կողմից կալանավորվածներին, Հայ Իրավաբանական Միության Մարդկային Իրավունքների Պաշտպանության Կոմիտեն դեռ չի՛ տեսել որևէ բավարար և համոզիչ ապացույց:

Որոշ մարդիկ կարող են հակաճառել որ մենք օրենքն ուզում ենք մտցնել քաղաքական իրողությունների աշխարհ: Սակայն, նույնիսկ այս օրերին, երբ Հայաստանի քաղաքացիական հասարակությունը շարունակում է տառապել իշխանությունների կողմից օրենքի գերակայության ակնհայտ չարաշահումից, քաղաքական ուժերը պետք է զգոն լինեն, որովհետև չի՛ կարելի կողմ լինել իշխանությանը, բայց անմեղ ձևանալ երբ այն դիմում է բռնությունների: Նույնիսկ քաղաքականության մեջ պետք է ավազի վրա մի սահմանաբաժանում լինի, իսկ քաղաքացիական և մարդու իրավունքների ոտնահարումը սովորաբար բավականին հուսալի ցուցանիշ է, թե այդ գիծը ո՛րտեղ պետք է լինի:

Հայ Իրավաբանական Միություն
Մարդկային Իրավունքների
Պաշտպանության Կոմիտե